WIERSZ
Mam zwyczaj zapisywać cytaty i wiersze, które szczególnie mi się podobają, coś znaczą. Zapisałam wiersz, chciałam go sobie przypomnieć, okazało się jednak, że wyrwałam kartkę, zgubiłam, wyrzuciłam, przetraciłam. Pamiętałam, że wiersz był słoweński. A jest tylko jedna osoba, którą mogę zapytać o słoweńską literaturę – Mariusz Biedrzycki, czyli Biedruń.
– Słuchaj, taki wiersz zgubiłam, chyba słoweński. Owce i mróz.
– O, to wiersz mojego wujka, pomagałem mamie go tłumaczyć. Znajdę ci tomik. Może jeszcze mamy w domu.
Autorem wiersza jest Tomaž Šalamun, jeden z najwybitniejszych słoweńskich poetów, zwany czasem słoweńskim Allenem Ginsbergiem. A jego siostra to mama Biedrunia, Katarina Šalamun-Biedrzycka, tłumaczka literatury słoweńskiej na polski.
Biedruń zaczął szukać tomiku, a mama się zainteresowała, bo miał być dla jakiejś kobitki, więc na horyzoncie pojawiła się nadzieja na nową synową.
A my wymieniliśmy taką oto korespondencję:
Ja: No tak, pary z nas nie będzie.
Biedruń: Kto to wie, serce nie sługa ;-P
Ja: Po prostu powiedz, że jestem sławną pisarką
Bieduń: To moja matka decyduje, kto zostanie sławną pisarką! 🙂 Trochę żartuję, ale do jej wychowanków (osób, których kariery wspierała od samego początku – tłumaczenia na słoweński też często bardzo pomagały na rynku międzynarodowym) należą: Olga Tokarczuk , Paweł Huelle, Jacek Posiadło, Krzysztof Koehler, Marzanna Bogumiła Kielar Krzysztof Siwczyk, Małgorzata Lebda
Wszyscy powyżej wymienieni wielokrotnie bywali u moich rodziców w domu (część z nich, jak tam jeszcze na stałe mieszkałem). Mamy też w domu rodzinnym Krzesło Noblistów – siedziało na nim (czasem więcej niż jeden raz) pięciu zdobywców i zdobywczyń Literackiej Nagrody Nobla.
– Twoja mama chyba była kiedyś w Betlejemce na pocz. lat 90.?
– Na pewno tam zachodziła z moim ojcem, i to niejeden raz, jak jeździli na nartach na Gąsienicowej i mieszkali w Murowańcu. Ale to miało miejsce raczej od połowy lat 60. do połowy lat 80.
Tomik mam. Ten i jeszcze dwa. Kochana mama Biedrunia była na KFG i chyba jej się podobało. Będzie i w tym roku.
A ten niesamowity wiersz brzmi tak. Miejsce akcji: Dolina Triglavskich Jezior
PASTERZ
Zaśnieżyło drzewa, zaśnieżyło
Pod szałasem ogień, grzeję przemarznięte ręce.
Owce padają mi z mrozu, na plecy,
beczą swymi mlecznymi krzykami, na plecach.
Wieki już jestem w górach, by pilnować Siedmiu
Jezior. Jak zataczały kręgi kanie, głodne, i
zarżnęły mi owce, jedną po drugiej, pod Krzyżem!
Białe stawały się moje sadze pod czarno niebieskim
sklepieniem. Śnieg i lód połykają wszystko. Wszyscy
mieli swój czas oprócz mnie. Moje rozkosze, moje
gwizdy, moja dolina. Zawsze byłem sam
ze swoim okrutnym psem, który gryzie rzemień mojej
torby, by ogrzać się z głodu. By
zatrzymać głuche padanie owiec w miękki śnieg.
Tłumaczenie: Katarina Šalamun-Biedrzycka
Redakcja/korekta przekładu: Mariusz Biedrzycki
Oryginalna publikacja: Mera časa (Miara czasu), Lublana 1987
Polski debiut: Straszne święta, Kraków 1996

Obraz Stuarta Farquaharsona. Szkocja, ale pasuje.
(bs)
0 komentarzy