WIERSZ

Mam zwyczaj zapisywać cytaty i wiersze, które szczególnie mi się podobają, coś znaczą. Zapisałam wiersz, chciałam go sobie przypomnieć, okazało się jednak, że wyrwałam kartkę, zgubiłam, wyrzuciłam, przetraciłam. Pamiętałam, że wiersz był słoweński. A jest tylko jedna osoba, którą mogę zapytać o słoweńską literaturę – Mariusz Biedrzycki, czyli Biedruń.

– Słuchaj, taki wiersz zgubiłam, chyba słoweński. Owce i mróz.

– O, to wiersz mojego wujka, pomagałem mamie go tłumaczyć. Znajdę ci tomik. Może jeszcze mamy w domu.

Autorem wiersza jest Tomaž Šalamun, jeden z najwybitniejszych słoweńskich poetów, zwany czasem słoweńskim Allenem Ginsbergiem. A jego siostra to mama Biedrunia, Katarina Šalamun-Biedrzycka, tłumaczka literatury słoweńskiej na polski.  

Biedruń zaczął szukać tomiku, a mama się zainteresowała, bo miał być dla jakiejś kobitki, więc na horyzoncie pojawiła się nadzieja na nową synową.

A my wymieniliśmy taką oto korespondencję:

Ja:  No tak, pary z nas nie będzie.

Biedruń: Kto to wie, serce nie sługa ;-P

Ja: Po prostu powiedz, że jestem sławną pisarką

Bieduń: To moja matka decyduje, kto zostanie sławną pisarką! 🙂 Trochę żartuję, ale do jej wychowanków (osób, których kariery wspierała od samego początku – tłumaczenia na słoweński też często bardzo pomagały na rynku międzynarodowym) należą: Olga Tokarczuk , Paweł Huelle, Jacek Posiadło, Krzysztof Koehler, Marzanna Bogumiła Kielar  Krzysztof Siwczyk, Małgorzata Lebda 

Wszyscy powyżej wymienieni wielokrotnie bywali u moich rodziców w domu (część z nich, jak tam jeszcze na stałe mieszkałem). Mamy też w domu rodzinnym Krzesło Noblistów – siedziało na nim (czasem więcej niż jeden raz) pięciu zdobywców i zdobywczyń Literackiej Nagrody Nobla.

– Twoja mama chyba była kiedyś w Betlejemce na pocz. lat 90.?

– Na pewno tam zachodziła z moim ojcem, i to niejeden raz, jak jeździli na nartach na Gąsienicowej i mieszkali w Murowańcu. Ale to miało miejsce raczej od połowy lat 60. do połowy lat 80.

 

Tomik mam. Ten i jeszcze dwa. Kochana mama Biedrunia była na KFG i chyba jej się podobało. Będzie i w tym roku.

A ten niesamowity wiersz brzmi tak. Miejsce akcji: Dolina Triglavskich Jezior

PASTERZ

Zaśnieżyło drzewa, zaśnieżyło

Pod szałasem ogień, grzeję przemarznięte ręce.

Owce padają mi z mrozu, na plecy,

beczą swymi mlecznymi krzykami, na plecach.

 

Wieki już jestem w górach, by pilnować Siedmiu

Jezior. Jak zataczały kręgi kanie, głodne, i

zarżnęły mi owce, jedną po drugiej, pod Krzyżem!

 

Białe stawały się moje sadze pod czarno niebieskim

sklepieniem. Śnieg i lód połykają wszystko. Wszyscy

mieli swój czas oprócz mnie. Moje rozkosze, moje

 

gwizdy, moja dolina. Zawsze byłem sam

ze swoim okrutnym psem, który gryzie rzemień mojej

torby, by ogrzać się z głodu. By

zatrzymać głuche padanie owiec w miękki śnieg.

 

Tłumaczenie: Katarina Šalamun-Biedrzycka

Redakcja/korekta przekładu: Mariusz Biedrzycki

 

Oryginalna publikacja: Mera časa (Miara czasu), Lublana 1987

Polski debiut: Straszne święta, Kraków 1996

Obraz Stuarta Farquaharsona. Szkocja, ale pasuje.

 

(bs)

 

Kategorie: Aktualności

0 komentarzy

Dodaj komentarz

Symbol zastępczy awatara